counter create hit

مطالب مرتبط:

فیلم | درگیری لیلا حاتمی و حسن معجونی در فیلم «خوک»

  Video/Audio Link     به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، تازه ترین صحنه از فیلم سینمایی «خوک» ساخته مانی حقیقی با بازی لیلا حاتمی و حسن معجونی منتشر شد.  این فیلم که در بخش رقابتی جشنواره برلین حضو ...

برگزیدگان «تجلی اراده ملی» جشنواره فجر/حاتمی کیا برگزیده بنیاد شهید شد

برگزیدگان «تجلی اراده ملی» جشنواره فجر/حاتمی کیا برگزیده بنیاد شهید شد

به گزارش ایسکانیوز، آیین اختتامیه بخش «تجلی اراده ملی» سی و ششمین جشنواره فیلم فجر با تلاوت آیاتی از قرآن مجید، پخش سرود ملی حمهوری اسلامی ایران و با اجرای محمدرضا شهیدی‌فر در منطقه آزاد اروند آغاز شد.شهیدی‌فر در ابتدا به ریشه‌های تمدنی و هویتی ایران‌زمین در آ ...

اعترافات کارگردان یک فیلم توقیفی

اعترافات کارگردان یک فیلم توقیفی

خبرآنلاین: عبدالرضا کاهانی اعلام کرد که از اعتراض به پنج ماه بلاتکلیفی برای مجوز نمایش فیلم تازه‌اش خجالت می‌کشد. عبدالرضا کاهانی که مدت‌هاست به دنبال دریافت ...

عکس/ لیلا حاتمی و مانی حقیقی پشت صحنه مراسم نمایش فیلم در برلین

کد خبر: ۳۹۵۰۰۶ تاریخ انتشار: ۵۷ : ۰۷ - ۰۴ اسفند ۱۳۹۶

«خوان بی خان» در موزه سینما افتتاح می‌شود

مراسم اکران افتتاحیه مستند «خوان بی خان» در موزه سینما برگزار می‌شود. به گزارش  ایلنا،مراسم  اکران افتتاحیه و آئین دیدار مستند «خوان بی خان» به ک ...

دهمین جشنواره تجسمی فجر در پایان راه/ اسامی برندگان طوبی زرین اعلام شد

در این مراسم اسامی برگزیدگان این جشنواره به شرح زیر اعلام شد: بخش مفاخر ( اهدای تندیس و لوح زرین جشنواره هنرهای تجسمی فجر) هادی شفاییه -عکاس حسین محجوبی -نقاش امیرهوشنگ جزی‌زاده -ن ...

جایزه بخش نسل جشنواره برلین به

جایزه بخش نسل جشنواره برلین به "درساژ" رسید+عکس

در این فیلم علی مصفا، شبنم مقدمی، هوشنگ توکلی، علیرضا ثانی‌فر، علیرضا آقاخانی، سیامک ادیب، جلال فاطمی، لویی سیفی، یسنا میرطهماسب، باسط رضایی، به‌آفرید غفاریان، شایان فصیح‌زاده، رامبد مطلبی و با معرفی نگار مقدم به ایفای نقش می‌پردازند.در متن بی ...

بازیگر معروف تُرک، عموزاده قطب دراویش آشوبگر؟! +تصاویر

بازیگر معروف تُرک، عموزاده قطب دراویش آشوبگر؟! +تصاویر

بنی اعتماد تهدید کرد: اگر «کارستان» را نشان ندهید سراغ بی بی سی می روم

صبح شنبه پنجم اسفندماه به بهانه انتشار نسخه نمایش خانگی مجموعه فیلم های مستند کارستان، نشستی با حضور دست اندرکاران این مجموعه در سالن سیف‌الله داد خانه سینما برگزار شد. در ابتدای این نشست که به عنوان آخرین جلسه و به نوعی جشن پایانی «کارستان» یاد می‌شد، مجتبی م ...

عموی  فیتیله ای  با «خوش و بش» به  تلویزیون  می آید

عموی فیتیله ای با «خوش و بش» به تلویزیون می آید

به گزارش جهان نیوز، محمد مسلمی بازیگر و کارگردان تلویزیون درباره فعالیت های خود گفت: برنامه "خوش و بش" در ۵۲ قسمت ۶۰ دقیقه ای برای گروه خانواده شبکه دو سیما است که از ۱۰ اسفندماه ضبط آن را شروع می کنیم. وی در همین راستا افزود: بازیگران این مجموعه محمد مسلمی، ن ...

اعلام زمان پروازهای حج سال ۹۷

به گزارش مشرق، به گفته رئیس سازمان حج، از عربستان ۹۰ هزار سهمیه درخواست شده است اما هنوز سهمیه سال ۹۷ حجاج ایرانی اعلام نشده است. روی همین حساب و ...

ملکه رنجبر دوباره در بیمارستان

ساعت: 18:08 منتشر شده در مورخ: 1396/12/05 شناسه خبر: 1318776 ملکه رنجبر که به تازگی پس از انجام عمل جراحی قلب ب ...

دو سوپراستار سینمای ایران باردیگر همبازی شدند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «آشفته‌گی» جدیدترین فیلم فریدون جیرانی است که اول اسفند در تهران کلید خورده است و هم اکنون فیلمبرداری آن در لوکیشنی حوالی شمال تهران ادامه دارد. در این فیلم بهرام رادان برای اولین بار با جیرانی با ایفای نقشی متفاوت همکاری می‌کند ...

جذب و سازماندهی ۷۰هزار خادمیار رضوی

جذب و سازماندهی ۷۰هزار خادمیار رضوی

به گزارش جهان نیوز، «علی اکبر عصارنیا» اظهار کرد: در قالب طرحی، خادمیاران رضوی علاوه بر خدمت در حرم مطهر، بخشی از مأموریت خود را به صورت داوطلبانه به محرومان و مستضعفان در منطقه محل سکونت انجام می دهند. وی افزود: بر اساس این طرح، در هر استان یک دفتر تأسیس و آغاز ب ...

خرس طلا به یک فیلم اولی رسید/دست های خالی «خوک»

ساعت: 10:11 منتشر شده در مورخ: 1396/12/06 شناسه خبر: 1319047 شب گذشته جوایز جشنواره فیلم برلین اهدا شد ...

همه برندگان خرس طلا از گذشته تا امروز

همه برندگان خرس طلا از گذشته تا امروز

خبرگزاری ایسنا: در طول شصت‌وهشت سال برگزاری جشنواره فیلم برلین، کارگردانان آمریکایی با کسب ۱۷ خرس طلا، پیشتاز بی‌رقیب این رویداد سینمایی محسوب می‌شوند و پس از آن سینمای فرانسه با (۱۲ جایزه)، آلمان (۱۱ جایزه)، انگلیس (۱۰ جایزه) و ایتالیا (۹ جایزه) در رتبه‌های بعدی ...

هومن سیدی در «شبی که ماه کامل شد»/ نخستین بازیگر فیلم تازه نرگس آبیار

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، «شبی که ماه کامل شد» روایت داستان زندگی دختر جوانی از مناطق جنوب شهر تهران است که درگیر عشق جوانی شهرستانی می‌شود و این در حالی است که دختر به دلایلی مجبور به مهاجرت از ایران است. در این مسیر برادرش با او همراه می‌شود اما در میانه راه ...

احمد نجفی درب خانه شماره ۲ سینما را گِل گرفت +عکس

احمد نجفی درب خانه شماره ۲ سینما را گِل گرفت +عکس

گفت وگویی منتشر نشده با زنده یاد "ناهید دایی جواد"

گفت وگویی منتشرنشده با زنده یاد «ناهید دایی جواد»

روزنامه عاقلانه نیست: در سال 1391 به انجام کاری شخصی به اصفهان سفر می کند. توصیه می شود به روز رسانی بسیار است. محقق و پژوهشگر در موسیقی سنتی از دست رفته مادر شما این فرصت را به بازدید از ناهید دایی جواد و منوچهر شیخ صراف در سفر - به واقع این بازدید برای من. یکی بود - با خانم ناهید جهت. بنابراین حوصله نداشتم سر خود باز کردند به بهانه مشغله و نداشتن فرصت. شکوه کنان به شیخ صراف زنگ زدم و ایشان با آرامش گفتند: «شما بیا خانم ناهید با من! کاریت نباشد». نفس راحتی کشیدم. به اصفهان رفتم. با شیخ صراف تماس گرفتم و به منزل ایشان رفتم. ایشان و همسر محترمشان به گرمی پذیرای من شدند. خانم ناهید هنوز نیامده بودند و من مشتاق و چشم به در که این هنرمند را ملاقات کنم. می خواستم به همراهشان سفر کنم به عمق خاطرات موسیقایی پدران و مادران سرزمینم. سرانجام انتظار به سر رسید. دوست داشتنی تر از تصورم بودند. دوست داشتم به احترام موسیقی فاخر سرزمینم زانو بزنم و دستشان را ببوسم. ساعاتی طولانی گفت وگو کردیم. با حوصله و بدون نشانی از خستگی در چهره و صدای مهربانش به سؤالات من و حتی بیشتر از آن پاسخ دادند. آن قدر به آن جمع احساس تعلق داشتم که گویی سال هاست در بین آنها بوده ام. با انرژی و شعفی وصف نشدنی به محل اقامتم برگشتم. طعم شیرین این ملاقات همچنان در جان من است. در آغاز در معرفی خودشان چنین گفتند: «من متولد ٢٨ اردیبهشت سال ١٣٢١ هستم. پدر و مادر من دخترعمو و پسرعمو بودند و حاصل این وصلت سه فرزند بود، یک دختر و دو پسر، برادرهای من هیچ کدام با موسیقی آشنایی نداشتند. نمی دانم چطور شد که من از کودکی به موسیقی علاقه مند بودم و از ابتدا من را تشویق می کردند که صدایت خوب است و می شود شنید. من از رادیو موسیقی گوش می کردم. خوشبختانه از رادیو مرتب موسیقی پخش می شد و من هم می شنیدم و یاد می گرفتم. علاقه زیادی به صدای منوچهر همایون پور داشتم. ما در محله احمدآباد اصفهان زندگی می کردیم و دوران کودکی من تا نوجوانی آنجا گذشت و بعد نقل مکان کردیم به محله عباس آباد که در آنجا وارد دانشکده ادبیات و در همان محله با آقای پازوکی آشنا شدم که فعالیت رسمی هنری من از آنجا شروع شد. سال ١٣٤١ وارد رادیو شدم. آن زمان آقای پیرنیا بودند و شدم خواننده گلها، از سالی که وارد رادیو شدم معلم بودم، چهار سال آموزگار بودم و بعد رفتم دانشگاه در امور دانشجویی کار کردم. سال ١٣٥٥ با کیوان قدرخواه ازدواج کردم. مجددا برگشتم به آموزش وپرورش تا سال ١٣٧٤ که بازنشسته شدم». ادامه گفت وگویمان به شرح زیر است: در مورد آثار و فعالیت هنری تان توضیح دهید. کارهایی که در رادیو اصفهان انجام دادم، در کنار آقای کسایی بودم و با ارکستر رادیو اصفهان که عبارت بودند از: مرحوم علیخان ساغری، سیروس ساغری، مرحوم سعادت الله نورده، مهندس قدرت الله راستی، دکتر ابوالفضل سهیلیان، آقای جمشید شاهین، آقای ابراهیم گوهری، آقای جهانگیر بهشتی و آقای هوشنگ سراج که ضمن فعالیت در رادیوی اصفهان، به دعوت آقای پیرنیا، به تهران هم می آمدیم. آهنگ هایی که در رادیو اصفهان اجرا کردم، ساخته آقای جهانبخش پازوکی، آقای حسن کسایی، آقای هوشنگ سراج و آقای سیروس ساغری بودند و کارهایی که در برنامه گلها اجرا شد، ساخته آقای روح الله خالقی، آقای تجویدی و آقای معروفی از عارف قزوینی و چندتا هم از جهانبخش پازوکی. اشعار هم از بهادر یگانه و رهی معیری بود که در آن زمان در قید حیات بودند و آهنگی بود از آقای معروفی با اشعار خانم سیمین بهبهانی. گفته می شود شما ٩٢ کار، ضبط کرده اید. بله همین طور است، منتها هیچ کدام از آنها باقی نمانده اند. در ابتدای انقلاب تمام آرشیو رادیو اصفهان از بین رفت و کارهای من هم از بین رفت، خیلی از این کارها با همراهی استاد کسایی بود که وجود ایشان واقعا غنیمت بود. سعی کردیم که دوباره کارها را اجرا کنیم؛ اما نشد، موضوع، وجود آقای کسایی بود که در جمع ما باشد. درحال حاضر کدام آثارتان باقی است؟ برنامه گلها، همه، هست؛ ١٥ برنامه گلها و ١١ تا گلهای رنگارنگ است، سه تا شاخه گل و یک گلهای صحرایی و چند آهنگ تک تک که از آهنگ های آقای پازوکی بود، آهنگ های آقای هوشنگ سراج هست، یکی، دو تا از کارهای آقای کسایی هست که همه این کارها روی کاست است که باید روی سی دی برگردانده شود. در مورد آهنگ غروب کوهستان بگویید. این آهنگ در ابتدا خیلی عریض و طویل بود و اورتور خیلی مفصلی داشت و به نام «دره خاموش» بود و با شعری از جهانبخش پازوکی. بار اول در رادیو اصفهان اجرا و ضبط شد؛ با همان ارکستری که نام بردم. منتها آن موقع اجازه نداشتیم به صورت رسمی آن را پخش کنیم. فقط ضبط کردیم که یادگار بماند. چون خانواده ام مخالف آوازخواندن من بودند که آن هم داستان خود را دارد، پدرم خیلی دوست داشت من آواز بخوانم. منوچهر سلطانی، پسرخاله مادرم بودند و رفیق صمیمی پدر، این دو اغلب با هم وقت می گذراندند. یکی از مشوقان من بودند برای آوازخواندن و همیشه به پدر می گفتند: «باقی -نام پدر من عبدالباقی بود- ناهید را بفرست رادیو». ایشان شاگرد بسیار خوب مرحوم صبا بود. ویلن خیلی خوب می زد و آهنگ ساز برجسته ای بود. شعر آهنگ هایشان را هم خودشان می گذاشتند. یکی از قشنگ ترین کارهای ایشان توسط خانم پوران اجرا شد در برنامه گلها در بیات ترک و دو تا را هم آقای کسایی آوردند رادیو اصفهان که «ای جدایی» را من اجرا کردم. یادشان بخیر. متأسفانه ایشان به اصرار همسرشان رفتند آمریکا و در آنجا به خواست ایشان آمار خواندند. هنرمندی که دکترای آمار گرفت! متاسفانه دو، سه سال پیش در مریلند آمریکا فوت کردند و بسیاری ازآهنگ هایشان توسط هنرمندان دیگر اجرا شد و نبودند که از آهنگ هایشان دفاع کنند. آثاری که من زمان نت نویسی ایشان شاهد آن بودم. چه شد که بالاخره به رادیو آمدید؟ فامیل رضایت نمی داد که من بروم رادیو؛ این شد که پدر جلسه ای برگزار کرد به اتفاق مردان چون خانم ها حق اظهارنظر نداشتند. آقایان هم معتقد بودند که دختر باید شوهر کند. خانواده در خطر است، مگر می شود نوه فلانی آوازه خوان شود، رادیو که اصلا حرفش را نزنید. من هم مثل دخترانی که برایشان خواستگار می آید، پشت در گوش ایستاده بودم که ببینم نتیجه جلسه چه می شود. پدر دوست داشت من به رادیو بروم و همه، یکپارچه، مخالف بودند که دایی من، جواد دایی جواد -که وکیل دادگستری بود و دوست صمیمی آقای دکتر حسین عمومی که از آوازخوان های مطرح شهر من بود، - ایستادند و گفتند کسی حق ندارد برای آینده و زندگی ناهید تصمیم بگیرد. او خودش می داند که می خواهد آواز بخواند یا نه. همه ساکت شدند و کسی جوابی نداد. من به اتفاق آقای پازوکی رفتم رادیو و در نوروز ١٣٤١ این کار اجرا شد که البته از نظر خودم یکی از بدترین اجراهای من بود. چون خیلی از میکرفون ترسیده بودم و تماشاچی در استودیو خیلی زیاد بود؛ حدود صد نفر، ١٠، ١٥ نفر مجری. در لژ هنرمندانی چون آقای گلپایگانی و... را می دیدم. اتاق فرمان خیلی شلوغ بود. وزیر اطلاعات وقت، معینیان بود که خودش اصفهانی بود و لابد ایستاده بود ببیند این دختر اصفهانی چه کار می کند. خلاصه خیلی ترسیده بودم. یک جا را از ضرب انداختم، جایی را بیخود کشیدم. اما به هرحال این اجرا یک موفقیت بود برای من و آقای معروفی هم کار را با همین فرم تنظیم کردند. یک ماه بعد این کار را با گلها ضبط کردیم و شد گلهای صحرایی شماره ٦٢، آهنگ ساز و شاعر معرفی نشد. آهنگ را محلی اعلام کردند. درحالی که این آهنگ با ارکسترهای متعددی اجرا و ضبط شد از جمله ارکستر آقای کسروی، در اصفهان با دو، سه تا ارکستر و با ارکستر دانشگاه اما در هیچ کدام آهنگ ساز و شاعر معرفی نشد. آهنگ ساز این کار آقای سیروس ساغری بود و شاعر آن آقای جهانبخش پازوکی. لازم است به این موضوع اشاره کنم که تمام خواننده های زن در آن زمان اسم مستعار داشتند. من اولین خواننده ای بودم که با اسم و فامیل خودم معرفی شدم و گوینده زمان معرفی من روی «دایی جواد» مکث کرد که این چه فامیلی ای است که من برای او توضیح دادم که این یک شهرت محلی است. برای ما هم توضیح می دهید. پدر پدرم و پدر مادرم، محمدحسین و محمدحسن، فرزندان جواد بودند. بچه های خواهرشان می گفتند: «حسین و حسن دایی جواد!» که این اسم روی آنها ماند تا وقتی شناسنامه گرفتند به همین نام. علت محبوبیت آهنگ «غروب کوهستان» را چه می دانید؟ فکر می کنم مردم خسته شده بودند از صداهای تکراری. این یک نقطه عطف بود در موسیقی و من این را با قدرت می توانم بگویم؛ هم از نظر شعر و هم از نظر آهنگ و هم از نظر صدا چون تحریر داشت. در آن موقع خانم ها صداهایشان تحریر نداشت و علت آن هم ندانستن آواز بود. با اجرای این آهنگ بخش تازه ای باز شد به خصوص با آن جمله «خدایا گله دارم». شایع است که ازدواج باعث شد از رادیو بیرون بیایید. علت چه بود؟ مشکلاتی بود که مجبور شدم از رادیو بیرون بیایم. مسائلی بود که نمی شد کار را ادامه بدهم. شاید نشود گفت؛ اما خیلی سخت بود ادامه دادن و من همیشه عزت و حرمت و آبروی پدر و مادرم جلوی چشم هایم بود. آنها خیلی تلاش کردند بروم رادیو و من را با احترام و عزت فرستادند. من نباید به خواسته های آنها پشت می کردم. من سال ١٣٤٨ از رادیو بیرون آمدم در حالی که در سال ١٣٥٥ ازدواج کردم. اصلا همسرم من را به خاطر آوازه خوان بودنم انتخاب کرد؛ چون من نه ظاهر آنچنانی داشتم، نه قد و بالایی. فعالیت های هنری من بعد از ازدواج کمتر شد؛ اما ادامه داشت. از آشنایی تان با همسرتان بگویید. من در سال ١٣٥٥ در بلوغ کامل با کیوان قدرخواه که شاعر مدرن و نوپرداز بود، ازدواج کردم. کیوان نوه عمه پدر و مادر من بود و همسایه ما و زیاد به منزل ما می آمد. من به تشویق او کتاب های بسیاری خواندم. می آمد دو کتاب به من می داد و می گفت: «یک هفته فرصت داری این کتاب ها را بخوانی». من بزرگ ترین رمان ها را در دوره دبستان به خاطر تشویق های کیوان خواندم. در آن موقع هیچ علاقه ای بین ما نبود. بعدها کیوان به دانشکده حقوق تهران رفت و من هم در اصفهان در دانشکده ادبیات درس خواندم و در این فاصله ما همدیگر را ندیدیم. کیوان خیلی علاقه مند بود به هنرمندان ادب این مملکت و خانه ما همیشه محفل ادیبان بود و این شاید شانس من بود که در منزلم با بزرگان ادب آشنا شدم و باعث این، همسرم بود. کیوان قدرخواه چهار مجموعه شعر دارد به نام های: «گوشه های اصفهان»، «پری خوانی ها»، «از تواریخ ایام»، «سایه های نیاسر». او عاشق اصفهان بود تا حدی که وقتی مثلا به پل خواجو می رفت، انگار که از یک مکان زیارتی دیدن می کند. حاصل این ازدواج یک دختر است که به هنر نقاشی علاقه مند است. پدرش هم به نقاشی علاقه مند بود. دخترم کانادا زندگی می کرد که بعد از فوت پدرش آمد ایران و دیگر برنگشت. یک نوه دختر دارم که آن قدر دوستش دارم که می توانم جانم را به او بدهم. همیشه فکر می کنم چطور می شود که آدم این قدر نوه اش را دوست داشته باشد، حتی بیشتر از بچه اش. کیوان ١٠ دی سال ١٣٨٣ بر اثر بیماری درگذشت. از خاطرات خود با هنرمندان بگویید. نوازنده ای که همیشه آرزو داشتم او را ببینم و فقط جواب سلام من را بدهد، آقای پرویز یاحقی بود. بار اول که ایشان را دیدم، در راهروی استودیو ٨ رادیو ایران بود که با آقای معروفی آهنگ «قسم به خدا» را ضبط می کردیم. به من گفتند: «تو برو بیرون، خسته می شوی، تا ارکستر تمرین کند». آقای یاحقی با دو، سه نفر دیگر در راهرو ایستاده بودند. به من گفتند: «تو کی هستی كه اینجا ایستاده ای؟» گفتم: «من ناهید دایی جوادم». گفتند: «گوینده ای؟» گفتم: «نخیر با آقای معروفی ضبط دارم». گفتند: «تو ناهیدی؟!» و به من خیلی اظهار لطف کردند و هنوز هم این خاطره را مرور می کنم، بدنم می لرزد. بعد از انقلاب مشکلاتی که برای هنرمندان پیش آمد، برای شما هم اتفاق افتاد؟ خیر. چون من قبل از انقلاب از رادیو بیرون آمده بودم، مشکلی نداشتم. چند بار خواسته شدم که اغلب معلم ها را خواسته بودند. ربطی به هنرمندبودن من نداشت. شما به عنوان یک زن هنرمند نشان دادید که می شود هنرمند بود و سالم زندگی کرد؛ صحبتی دراین باره دارید؟ مسائل اخلاقی هیچ ارتباطی به هنرمندبودن ندارد. نمی شود گردن هنر انداخت. هنرمند یک خلاق است. به قول همسرم: «هر انسانی در خودش یک جهان است و هر هنرمندی یک الهه است». شاید به خاطر داشتن یک کار خوب یا مطرح شدن، یک سری اتفاقات بیفتد-؛ اما یک هنرمند کافی است تنها کار خوب ارائه دهد برای معرفی خود. از معلمی بگویید و اینکه بعد از بازنشستگی چه کار کردید؟ قبل از اینکه لیسانس بگیرم، به استخدام آموزش وپرورش درآمدم. یکی از اساتید در یک درس به من نمره نمی داد، آقای صدرهاشمی و من ناچار شدم آن درس را با استاد دیگری بردارم و در سال ١٣٤٥ فارغ التحصیل شدم. از رادیو که بیرون آمدم، همان سال توسط رئیس دانشگاه وقت اصفهان به استخدام دانشگاه درآمدم؛ در امور دانشجویی مسئول خوابگاه ها و تا سال ١٣٥٥ هم آنجا بودم که به خاطر پرخاش دانشجویی حالم بد شد و بیمار شدم. همسرم گفت: «دوباره برگرد به آموزش وپرورش». سال ١٣٧٤ بازنشسته شدم. بعد از بازنشستگی به تدریس آواز پرداختم. بعد از انقلاب بیشتر به آواز روی آوردم. فرصت داشتم روی ردیف های آوازی استاد کسایی و استاد محمود کریمی کار کنم و همین طور کارهای آقای تاج، آقای قوامی، آقای ایرج و آقای گلپایگانی که حق مسلمی بر آواز این مملکت دارند. خاطرم هست زمانی که ما محصل بودیم، همه می خواستند بشوند اکبر گلپا. هرکس می آمد امتحان بدهد، مثل او می خواند و آقای تاج می گفتند: «جانم مثل خودت بخوان». وقتی کار آدم تأثیرگذار باشد، این اتفاق می افتد. البته من قبل از انقلاب هم آواز کار می کردم. من اولین زنی بودم که در برنامه گلها آواز خواند. مثنوی ها را اجرا کردم. شاخه گل ٣٢٣، شاخه گل ٣٠٦ و شاخه گل ٢٩٧ و اهل فن می دانند که مثنوی را باید با تحریرها و حالت ها و خصوصیات خودش اجرا کرد تا مورد قبول باشد که من خوشبختانه از پس این کار برآمدم؛ در کنار بزرگان هنر موسیقی این مملکت مثل آقای حبیب الله بدیعی، احمد عبادی، رضا ورزنده و جلیل شهناز که هم من را راهنمایی می کردند و هم باعث شدند من به آواز علاقه مند شوم. با تغییراتی که در موسیقی ایرانی ایجاد می شود، چقدر موافق هستید؟ یک سری اتفاقات ممکن است بیفتد. اصلا موسیقی ما همیشه گرفتار این مصیبت بوده؛ اما اگر تاریخ را ورق بزنید، می بینید عده ای بودند که همیشه رسالت داشتند حافظ موسیقی اصیل باشند. اصل کار را نمی شود تغییر داد. البته من با تغییرات خوب که باعث علاقه مندشدن جوان ها به موسیقی اصیل شود و به اصل کار آسیب نزند، موافقم. در مورد خوانندگان این نسل نظرتان چیست؟ متأسفانه همه خوانندگان مرد از هم تقلید می کنند؛ شما هیچ تشخصی در صداها نمی بینید. صداها شخصیت ندارند؛ همه می خواهند مثل فلان خواننده شوند و این اشتباه است. خود آن خواننده که هست. سخن آخر؟ آرزو دارم فضایی برای فعالیت خانم ها باز شود. چراکه ما هنرمند توانمند خانم خیلی داریم که هیچ جایی برای ارائه هنر خود ندارند.